liedje voor Wannes, geschreven door zijn jins omdat hij ons verlaat als leider, als groepsleider en omdat hij getrouwd is! Op de muziek van Domino van Clouseau...

 

’t Is niet zo lang geleden,
maar ’t lijkt een ver verleden.
Je bent nu wel getrouwd,
nog steeds een hart van goud.
Jij had in je ogen,
het bruin van wasbeer ogen.
Je hield zo van de scouts
en ook wel van de jins.
En bij de vergaderingen,
hield jij ook zo van zingen.
Daarom zingen wij dit lied
en vergeten we je niet.
Je bent heel lang gebleven
en hebt ons veel gegeven.
Het was echt goed raak,
je hebt een mooie smaak.
Je bent een goeiige wasbeer
en ook nog zo veel meer.
We vergeten je nooit,
merci voor al dat moois.
We hebben in ons leven
geen chiquere leider geweten
dan Wannes Dumelie,
omdam je zo gern zie!

 

Ik voel me leeg. Nog leger dan een doosje pillen dat door een suïcidaal persoon tot zich werd genomen, nog leger dan de fles whisky van diezelfde persoon. De wereld voelt aan als dat kwetsbare doosje dat zonder pillen elk moment in elkaar kan zakken. Ik ben de fles en benauw mezelf door rond te waren in mijn eigen vacuüm toestand. Ik heb geen idee hoe ik me weer moet vullen. Of waarmee. Ik heb geen idee wie me in deze positie gebracht heeft. Of hoe. Ik weet alleen wat is. Het enige dat is, is dat ik ben.  En ik ben leeg. Een uitgeklopte, versleten stofzuigerzak, vol enge pluisjes die niet meer afwillen, achteloos in de vuilnisbak gepropt. En zelfs geen antiekfreak zal mij nog willen. Geen enkele sloddervos diept uit zijn vuilnisbak weggesmeten stofzuigzakken. Niemand is zo gek om een vuile lege zak opnieuw te vullen. Hooguit wordt de fles op een kast gezet, ter herinnering. Maar daar sta je dan ook mooi, eenzaam en alleen, volledig uitgeput bovenop een kast, volledig te verstoffen en bijna even vuil als de stofzuigerzak. Een eeuwigheid lig je in je eigen vuil weg te kwijnen of je nu een zak of een fles of een doosje bent.

Weggegooid ben je niks meer waard. Leeg ben je niks waard. (In een redevoering zou dit leiden naar een syllogisme: leeg ben je niks waard, ik ben leeg, ergo ik ben niks waard. Mijn hersenen maken rare sprongetjes, maar een feit is een feit.) Zelfs het leven van een vuilnisbak is aangenamer, hoe vaak hij ook geleegd wordt, hij wordt steeds opnieuw gevuld. Tot ook hij de doodstraf krijgt, verbannen in eeuwige leegheid en zelf in een veel grotere vuilbak terechtkomt, Het Stort. Of erger, de verbrandingsoven. Daarna is er niks meer. Misschien is dat nog geen zo’n slecht idee. Oplossen, verdampen, verbranden, verkolen. Wederkeren tot stof. “Uit stof zijt gij geschapen en tot stof zult gij wederkeren.” Een prachtige zin, God kon tenminste iets goed, schrijven dat die man kan. Tenminste één talent dat hij meerdere keren heeft uitgeprobeerd en gepoogd heeft te verbeteren.

Niet zoals een van zijn eerste creaties: De Wereld. Of nog erger: De Mens. Gelukkig heeft de man met de lange witte baard (nee, niet Sinterklaas) ook nog iets anders gegeven aan de mens (behalve dan zijn verschrikkelijke vaardigheid om te voelen of nét niet), de Kunst. Hij dacht waarschijnlijk: “ah, in die kleine 70 jaar dat ze leven, ik moet ze toch iets geven?” en zodus ontstonden de Kunsten. En de vuilnisbak. Laten we onze leegheid allemaal botvieren op de Kunst. Schrijf, schilder, musiceer, teken, plasticeer, ontwerp of zing zo vals als je maar kan je eigen composities onder de douche. Maar doe iets, vul je eigen leegheid met jezelf, wacht niet tot een ander je vult. Dan kun je eeuwig wachten en is het misschien te laat…

 

Nu het eindelijk kouder wordt en de regen met bakken uit de lucht blijft stromen, kan mijn hart niet anders dan verlangen naar hete, droge zomerdagen. Want tijdens mijn eindeloze studie-uurtjes glijden mijn ogen herhaaldelijk af naar het venster en zien de bomen die zich kranig houden in de stormwind niet, of de vele blaadjes en takjes die met geweld tegen dat venster worden gedrukt en dan weer verder worden geblazen door de voortrazende wind. Ik hoor het woeste geroep van de wind niet meer, en zie de regen niet meer huilerig plenzen op de om het meest gejaagde mensen. Ik dwaal rond in mijn gedachten.

Iemand vroeg me ooit wat mijn favoriete bezigheid was, spontaan antwoordde ik iets als naar de scouts gaan of lezen of…. Maar in mijn dwaaldromen moest ik denken aan wat ik het allerliefste doe: heel hard rennen op mijn blote voeten van onder de shelter naar de foerage, liefst op een hele warme dag, met enkel een topje en shortje aan, zodat ik nog veel sneller ga.

Dit klinkt misschien wat raar, maar ik ben zeker dat wie dit zelf ooit heeft gedaan, het eens zal zijn met mij. Eerst het grote gekibbel wie om die nieuwe chocopot, mayonaisepot, fles water,… moet gaan en dan iemand die – al dan niet vrijwillig – recht springt om zich naar de foerage te reppen om zo vlug mogelijk terug te zijn. De beste manier om dat te doen is dan ook blootsvoets en je hart uit je lijf te lopen. De wind die er op zo’n dag niet is, het gevoel van veel te droog gras onder je voeten, oneffen grond en soms een distel, geven je het heerlijke gevoel te leven.

Ik ren door mijn hoofd en vlieg weg. 
 

Soms, op dagen zoals deze, wanneer de hemel al zwart ziet sinds drie uur in de namiddag en de duisternis om zes uur je de keel dicht snoert, dan worden ook mijn hersenen verbrijzeld, mijn gedachten vermorzeld door een allesoverheersend gevoel. Gemis. Een verschrikkelijk verlangen naar dingen die er niet zijn, naar mensen die hier niet zijn, of niet meer. Op zulke dagen lijkt het licht nog zwaarder dan het donker en vallen sterren enkel in je hoofd. Het zwart van de avond, maakt geen plaats voor de donkerblauwe nacht, noch de maan, noch de sterren kussen je slaapzacht. De wereld lijkt zo eenzaam en verlaten, iedereen alleen, voor zichzelf. Auto’s rijden heel traagjes voorbij, als om de tijd te rekken, maar niemand krijgt meer dan hij verdient. Soms zelfs minder. Ik kan de gedachte dan niet van me afschudden hoe geweldig ik mijn tijd verdoe. Nutteloos lijkt alles, eten, slapen, antwoorden, school. Het niet-praten is veel aardiger, kijken wil ik, en soms voelen. Maar ook wat ik echt leuk vind, valt in het niets bij dit gevoel. Een gerommel in mijn buik dat me duidelijk maakt dat er nóg iets is, iets belangrijker. Het wacht op mij, maar is ongeduldig, zo ongeduldig dat het kwaad wordt omdat het weet dat ik mijn tijd verknoei met waardeloze dingen. Dat ook ik wacht. 

Soms springen tranen me spontaan in de ogen. Hete druppels vermengen zich met gedachten, huid en haar en niet alleen mijn zicht wordt wazig. Daarna pas kan ik weer helder denken. Weet ik waar ik heen moet. Maar overal houden muren mij tegen, grote sterke rotsen, hele kleine steentjes. Ze hebben mij omsingeld, ik kan geen kant meer op. Ik moet voor altijd slapen. Geen steen, geen glas, geen bloed, kan deze droombel doorprikken.  

Is deze wereld echt een droom? Of ben ik het? Ben ik diegene die deze droom creëer, deze muren, deze stenen? Ben ik geen slaapwandelaar, maar schepper? 

De maan schijnt niet door de bomen en het enige geluid komt van een zoemende computer die Enya laat huilen. Zij maakt mij aan het huilen. Zij doet mij roepen. Armen wil ik! En benen! Een heel lichaam dat zich in en rond mij strengelt. Een groot warm lichaam dat mij beschermt. 

Soms, op dagen zoals deze, wanneer het nieuws even niet nodig is en kinderen vroeg in bed moeten om bij dageraad er uit te springen, kan ik doorheen mijn droombel kijken. Via een piepklein gaatje zie ik de echte wereld. Iedereen loopt rond in een zelfde bel. Ik ben niet de enige? Of misschien toch wel. De enige met een gaatje, een kiertje naar die andere wereld. Het gaatje kan niet groter worden, want ook ik zal ooit sterven. De planeten zullen blijven draaien en niemand zal mij dan nog missen. As vervliegt en niemand is alleen. Toch zijn vier armen dan niet genoeg. Gek als ik ben, wil ik nu al vliegen…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

01.45u, zondagochtend. Mijn wekker loopt af en ik sleep me uit bed, maar niet met tegenzin, vandaag begint mijn grootste avontuur waar ik zo naar heb verlangd. Ik was me, kleed me aan, probeer te ontbijten (een lange dag komt er immers aan) en maak tenslotte mijn moeder wakker. In deze zwoele, donkere nacht rijden we samen naar het pleintje waar mijn 38 medeleerlingen en drie begeleiders ons verwelkomen. In spanning staan we te wachten op de bus. Wanneer die aankomt, is de toon meteen gezet voor de hele reis: hij rijdt tegen een lantaarnpaal en het licht op het hele plein valt uit. Gelukkig is er niets meer aan de hand en kunnen de koffers worden ingeladen, als iedereen afscheid heeft kunnen nemen van zijn ouders, stappen we de bus op. Nu is het echt begonnen, denk ik, voor ik me goed leg op mijn zetel en nog een paar uur slaap probeer op te halen.

 

Wanneer het al wat licht begint te worden, komen we aan in Zaventem, ook al is het nog zo vroeg, toch is het er superdruk, we moeten goed uitkijken om niet achter te blijven en we racen over roltrappen en bewegende vloeren. Na heel lang wachten mogen we om 6.30u eindelijk inchecken zoals dat zo mooi heet. Als iedereen op zijn plaats zit en gordel heeft vastgeklikt, kan de vlucht beginnen. Mijn eerste keer! Na een verschrikkelijke dooreenschudding bij het opstijgen, vliegen we dan toch recht. Ik zit naast het raampje en zie België steeds kleiner worden, onder mij ligt een minilandje dat ik meer dan graag wil achterlaten. Wanneer ik enkel nog wolken zie, sluit ik met gerust hart mijn ogen, net als de rest van het vliegtuig probeer ik, weer, te slapen, Griekenland lokt me in mijn dromen.

 

De stem van de piloot wekt ons allen en brengt het heerlijke nieuws dat we over Griekenland vliegen, iedereen drumt voor de raampjes en daar zien we het prachtige blauw van de Middellandse zee en het bergachtige land dat zich uitstrekt zonder verstoringen van lelijke steden of wegen. We landen veilig en dan zetten we voor het eerst voet op Griekse bodem. We merken al snel dat we ons best verkleden, want het is echt al heet. Hier maken we ook voor het eerst echt kennis met onze Belgische gids die meereist, een leraar Grieks en Latijn uit een andere school die ons liefste zoveel mogelijk aan spreekt met “mannen”. Zijn stopwoordje dat hij voor iedere zin uitroept, alsof we anders niet zouden luisteren. Stopwoordjes kunnen vervelend zijn, zeker als je tien dagen bij die persoon moet zijn en heel veel naar hem moet luisteren… Maar ondertussen rijden we Athene binnen en leren we ook de Griekse mentaliteit kennen, overal hangen nog spandoeken en posters van de Olympische spelen 2004, overal zijn er werken bezig, maar niemand schijnt echt iets te dóen. Als je denkt dat onze mensen van de stadsdienst niet veel werken, in vergelijking met de Grieken zijn het workaholics.

 

Vandaag en morgen blijven we in Athene, we installeren ons in het hotel, dat best nog meevalt, en krijgen ons eerste Griekse middagmaal in een restaurantje waar we de komende twee dagen zullen eten. Een restaurantje van een nogal gezette Griek die ons helemaal alleen bedient, hij loopt dan ook geheel in zweet rond als een kip zonder kop, of beter gezegd, als een kalkoen, want bij elke maaltijd krijgen we water, maar we kunnen ook frisdrank kopen. Dan gaat hij de tafels rond: “Cola?Cola?Cola?Cola?” vraagt hij iedereen persoonlijk, maar zo vlug dat we altijd in de lach schieten. De man moet ook een gedacht gekregen hebben over Belgische jongeren… En ook hier gebeurt het onvermijdelijke, ik zit vijf minuten aan tafel en een vriendin van mij stoot haar colaflesje om, alles op mijn wit kleed natuurlijk. Terwijl de anderen hun dessert: watermeloen, naar binnen werken, ren ik terug naar het hotel om me om te kleden, want onmiddellijk na het eten vertrekken we voor een stadswandeling.

 

Athene is prachtig, maar druk, niemand schijnt iets te geven om verkeersregels, om de vijf minuten wordt er getoeterd, op de remmen staan gebeurt pas op het allerlaatste moment en verkeerslichten ziet men al helemaal niet. Gelukkig gebeuren er geen ongelukken. We zien de typische wachters aan het presidentiële paleis en ook de wissel van de wacht, een beetje zoals in Londen, maar nog lachwekkender, de pakjes die ze dragen zijn echt zo grappig. Er is zelfs een speciale soldaat die er de hele tijd moet op toezien dat hun kledij goed zit, dat er niks verschuift, dat ze niet bewegen en dat er niet meer dan twee mensen naast de wachters gaan staan, want dan laat die wachter zijn wapen vallen en word je vriendelijk weggejaagd, zo ook ondervinden wij. Daarna wandelen we verder, we zien vele gebouwen, te veel om op te noemen, maar onze tocht eindigt in het nationaal museum van Athene. Hier krijgen we een andere gids, een Griekse, want in Griekenland mag er eigenlijk alleen maar door Grieken worden gegidst een beetje nationalistisch gevoel van hen. Maffiapraktijken noemt “onze” gids het. De vrouw begint haar rondleiding met te zeggen dat ze “niet luider zal praten dan dit”, wat de helft van ons niet heeft kunnen verstaan, erg stil dus. Het meeste van de rondleiding probeer ik dan ook niet echt meer te luisteren, het is verschrikkelijk inspannend om met veertig rond haar te kunnen staan en haar dan ook echt te horen. Ik probeer dan maar zelf het Grieks te ontcijferen, maar mijn Oudgrieks helpt me niet veel verder, ik kan het alleen maar lezen, enkele woorden zijn hetzelfde, maar voor de rest ben ik even hulpeloos als de rest. Maar het nationalisme van de Grieken is toch aangetast door de verangelsaksing en alles staat ook in het Engels ernaast.

 

Op de terugweg is het al flink afgekoeld, we wandelen vlug terug naar ons hotel, maar niet vlug genoeg, op vijf minuten van het hotel krijgen we een immense vlaag in onze nek, het giet en het blijft maar gieten. We besluiten om even te schuilen tot het wat overgaat, wat natuurlijk niet gebeurt. Er zit dus niks anders op dan er door te rennen, wat makkelijker gezegd is dan gedaan, in Griekenland zijn ze geen grote buien gewoon dus lopen alle riolen over en meer dan eens struikelt of glijdt er iemand uit over gladde stenen. Maar uiteindelijk bereiken we allemaal, veilig en druipend het hotel. Een douche heeft nog nooit meer deugd gedaan. Vanavond mogen we vrij rondstruinen op de plaka en reeds worden vele cadeautjes gekocht. Heel gelukkig val ik die nacht in slaap, morgen wacht!

 

’s Morgens worden we gewekt door het overgaan van de telefoon, dit zal ook een gewoonte worden, opstaan met telefoongerinkel. Het weer ziet er al veel beter uit dan gisterenavond, de zon laat zich gelukkig weer zien en de warmte is zelfs al zo vroeg te merken. Vandaag bezoeken we het oudste gedeelte van Athene. Als iedereen klaar is beginnen we aan onze eerste beklimming in een reeks van vele. Griekenland is en blijft nog altijd een land van heuvels en bergen. De Acropolis die we gisterenavond al in de verte zagen schitteren, beklimmen we nu, de zon klimt hoger met ons mee, en het wordt steeds warmer. Puffend strompelen we omhoog naar de ingangspoort waar in de schaduw onze Griekse gids een woordje uitleg verschaft. De grote poort verbergt wat op de heuvel staat, reikhalzend wandelen we de poort door. Daar staat ze dan, het Parthenon. Ik krijg zowaar tranen in mijn ogen. Ik sta hier in Athene op de Acropolis, recht voor me staat het mooiste gebouw uit de oudheid waar ik zoveel over heb geleerd en gelezen. Als ik rond me kijk, zie ik dat ik niet de enige ben die even een klop heb gekregen. Ik voel me echt fantastisch en de warmte doet er al lang niet meer toe. Op ons gemak kunnen we alle tempel(tje)s bekijken en foto’s nemen, ik blijf sprakeloos en daal met tegenzin de berg weer af. Onze gids leidt ons nu weer, we gaan naar de oude agora die aan de voet van de Acropolis ligt. Wanneer we op de agora staan tussen resten van zuilen, zie ik zuilengalerijen uit de brokstukken rijzen, alles komt weer tot leven, ik zie mensen in toga’s, een grote man met een woeste baard knipoogt naar me.

 

De tempel van Hephaistos, roept de gids en ik zit hier weer, voor me staat een van de best bewaarde tempels uit Athene, heel mooi, beter bewaard dan het parthenon, maar het kan er niet aan tippen. De middag is al lang voorbij, dus keren we terug, middagmalen en dessert: watermeloen. De namiddag zal een van de zwaarste van de reis worden waarschuwen ze ons, iedereen trekt zijn beste wandelschoenen aan en bepakt met heel veel water staan we klaar om te vertrekken. Het blijft maar heter worden, toch stappen we goed door. We lopen voorbij enkele andere bezienswaardigheden, maar het doel van deze tocht is de Lykavittosheuvel, 277 meter hoog, te bewandelen met grote trappen. De jongens maken er een spelletje van en lopen om het vlugst naar boven, ik merk dat mijn conditie nog slechter is dan ik dacht en wandel helemaal vanachter met Kristien, een begeleidster, op ons eigen tempo naar boven, en uiteindelijk komen ook wij aan. Van hier heb je een prachtig uitzicht op de hele stad, de Acropolis, tempels en parken… Tijdens de afdaling beloven de begeleiders een beloning. Wanneer we terug in stad komen proeft iedereen van typische Griekse wijn, erg lekker, maar voor sommigen niet zo goed in deze hitte… Vanavond zijn we weer vrij en ook nu wordt de plaka druk bezocht. Samen met drie vriendinnen stap ik ook nog een cafeetje binnen, waar we verleid worden door een ober, erg grappig. We krijgen dan ook nog een concertje van een paar Spanjaarden die voor ons komen zingen om hun cd te promoten, ongelooflijk leuk. De ober blijft ons aan het lachen brengen en we noemen hem Giovanni. Waarom? Geen idee, maar dit is de start van ons project: project Giovanni. Met de “snelle” obers of Grieken op de foto gaan staan. Een erg leuk project dus. Die avond is het weer makkelijk in slaap te vallen, moe maar blij.

 

Vandaag zijn we al de 4^e juli, we vertrekken uit Athene met de bus richting Delphi. Onderweg stoppen we even in een klooster, gewijd aan de heilige Lucas. Grieken zijn echt fanatiek bezig met hun godsdienst merken we hier. Tegen de middag komen we dan aan in Delphi, eerst gaan we eten en daarna bezoeken we het museum en de archeologische site met de bekende tempel van  Apollo. Samen met mijn drie vriendinnen (die van het project, ik zal ze maar eens met naam noemen, dat is makkelijker, Tina, Nan en Anneleen) blijven we wat achter op de groep omdat we de spleet in de aarde willen zoeken waaruit de gassen kwamen waar de pythia high van werd. Maar natuurlijk mag je de tempel niet opklimmen, hoe dan ook, alles is dicht en een gat in de grond zien we zeker niet. Vlug zoeken we de rest terug op die ondertussen de heuvel beklimt die leidt naar het stadion en een klein theater. In het stadion worden er een paar wedstrijdjes gelopen in het theater zingen Tina, Anneleen en ik een liedje. Nan en Björn filmen ons. Björn is een van de begeleiders, een leraar wiskunde van 26 die nog thuis woont, een beetje een ongewone manier van spreken heeft, ongelooflijk grappig, maar meer durf ik hier niet over te schrijven…

 

Na het eten kunnen we even proeven van het nachtleven in Delphi, wat eigenlijk niet zoveel voorstelt, behalve wanneer we ontdekken dat al onze jongens vergaard zijn in een klein cafeetje met groot scherm, kijkend naar het WK. Wij zetten ons dus bij en sfeer is er volop, zelfs voor mensen die geen snars verstaan van dingen als voetbal, maar leuk was het zeker. De volgende ochtend bezoeken we nog het gymnasium en de tempel van Athene en dan is het alweer tijd om te vertrekken. We moeten heel lang op de bus zitten, daarom stoppen we een uurtje om te zwemmen, de eerste keer in het water! Het is echt geweldig, en het water is zo blauw! Ik kan mijn eigen voeten zien terwijl ik zwem! Het uurtje is natuurlijk vlug om en we moeten alweer de bus op, we rijden nu naar Olympia. Op de bus proberen de meesten te slapen, wat het beste is dat je kunt doen, we slapen ’s nachts niet echt veel en moeten ’s morgens erg vroeg op. Maar ik kan niet slapen, ik wacht op een berichtje van mijn vriend, vandaag moet hij naar Leuven. Misschien ben ik zenuwachtiger dan hem, maar mijn hart slaat over als ik mijn gsm hoor tuten. Hij is geslaagd en dat niet alleen, hij heeft felicitaties! Samen met mijn vriendinnen doe ik een euforisch rondedansje. Mijn dag kan niet meer stuk!

 

Wanneer we aankomen in Olympia, hebben we nog even tijd voor we moeten eten, dus plonst iedereen het zwembad in. Grote honger hebben we allemaal, maar het dessert kunnen de meesten al niet meer binnen krijgen, weeral watermeloen. Twee keer per dag is voor sommigen echt té veel. Deze avond krijgen we de kans om uit te gaan in Olympia, ook hier is het weer voetbalfestijn en heerlijk gezellig, zeker als we doen alsof het Anneleens verjaardag is. Ze krijgt drie zoenen, jammer genoeg geen gratis drankje (waar we eigenlijk op hoopten). Die nacht zijn wij blijkbaar de enigen die slapen, ’s morgen zitten alle jongens met heel kleine oogjes aan tafel. ‘s Nachts zijn ze weggeslopen uit hun kamer naar de fuif die bezig was in het hotel. Omdat de begeleiders zelf niet konden slapen zijn ze mee gaan fuiven met de jongens en enkele meisjes die er ook niet van konden slapen. Maar wij (Tina, Nan, Anneleen en ik) gewend aan veel lawaai in het drukke Poperinge, slapen als roosjes en natuurlijk is iedereen zo lief om ons te laten slapen….

 

Donderdag 6 juli, vandaag vertrekken we alweer uit Olympia, vlug valiezen maken dus en daarna de archeologische site bezoeken en ook het museum. Natuurlijk moet er ook hier een wedstrijd worden gelopen, de Olympische spelen écht herrezen. Na het eten moeten we weer heel lang op de bus zitten, terug het binnenland in, naar Kalamaki. Gelukkig hebben we deze avond vrij. Voor het eten mogen we nog in de zee zwemmen, want het hotel ligt er net naast. Jammer genoeg staat er een verschrikkelijke stroming en mogen we’s nachts niet zwemmen (een stiekeme droom van ons allemaal). Maar die avond wordt alles al vlug goed gemaakt, een van de jongens ontpopt zich tot dj en we geven onszelf een fuifje, waar Björn – na enige aanmoediging en wat Mythos (Grieks bier)  – het beste van zichzelf toont door te strippen. Ik denk dat ik nog nooit zo heb moeten lachen in mijn leven. Nooit kan ik nog les hebben van hem, die beelden zullen de hele tijd in mijn hoofd zitten en ik zou mijn lach niet kunnen inhouden…

 

Die nacht slapen we in hutjes naast het strand, heel gezellig, maar wel koud. De volgende ochtend staan we weer klaar voor een erg drukke dag. Eerst stoppen we bij het kanaal van Corinthe, maar daarna reizen we door naar Mycene, waar we natuurlijk foto’s nemen bij de geweldige toegangspoort. Het zien van die gigantische muren en poorten bezorgt je echt kippenvel, hoe hebben die mensen dat 3000 jaar geleden kunnen bouwen? ’s Middags eten we in Mycene om dan te vertrekken naar Nauplion, de oude hoofdstad van Griekenland, waar we eerst 1000 trappen afdalen en daarna even vrij zijn om een ijsje te eten, heerlijk! Als laatste die dag bezoeken we nog het theater van Epidauros. Hier showen wij ons eens en voor heel het theater zingen we “I’m singing in the rain”. We worden niet alleen gefotografeerd door onze medeleerlingen, maar ook door een bende chinezen en andere toeristen, een man haalt het zelfs in zijn hoofd om dichter te komen en onze gezichten filmen… Yes, we worden supersterren in China!

 

Die avond is er natuurlijk weer een fuifje in Kalamaki, een bende van Ieper slaapt er die dag ook en we hebben echt dikke fun. Onze jongens kunnen het dan ook niet laten om meisjes te verleiden, maar daar geven wij niet om, want we moeten vroeg gaan slapen. ’s Ochtends moeten we al om 4u op. De bus brengt ons namelijk naar Pireus, de grootste haven van Griekenland om met de boot te varen naar Tinos, een eilandje. Als we na vijf uur varen eindelijk aankomen, wacht er ons een heerlijk middagmaal, dit restaurantje is een van de beste tot nog toe. Ook Tinos zelf is prachtig, minder druk dan het binnenland, gezelliger. In de namiddag maken we eerst een grote wandeling, en ook hier merk ik weer dat sport niet mijn ding is. Jammer genoeg haalt de gids het in zijn hoofd om een kortere weg te nemen, de heuvel recht naar beneden, zonder pad, behalve de geitenpaden, bezaaid met distels, loszittende stenen,… De keren dat ik uitglijd, kan ik niet meer tellen en hoe vaak ik denk hoe blij ik ben dat er een paar jongens bij ons blijven om ons te helpen. Het is echt de hel… Maar na een tocht van een uur, voelen we eindelijk rechte grond onder onze voeten, als beloning trakteren de begeleiders ons dan ook op een drankje in het dichtstbijzijnde café. Na een verfrissende cola, vertrekken we weer om ook ons lichaam te verfrissen in de zee. Die avond ontdekken we het gezellige nachtleven van Tinos, de mensen hier zijn echt zo vriendelijk. Na een heerlijke nachtrust, zijn we weer klaar om andere eilanden te bezichtigen. Met een kleinere boot gaan we eerst richting Mykonos, om daar een andere boot te nemen naar het onbewoonde eiland Delos. Hier was er vroeger een groot heiligdom van Apollo waar we even doorwandelen, maar ons grote doel is eigenlijk de Kynthosberg. Hier hebben we een prachtig uitzicht van het eiland, zonder moderne huizen of andere bebouwing, geen wegen, enkel brokstukken, zuilen, beelden en tempels… de zee die dan ook zo mooi voor ons ligt te schitteren met allerlei boten die langs varen… echt geweldig.

 

’s Middags nemen we de boot terug naar Mykonos, avontuurlijk als we zijn, gaan we allemaal helemaal vooraan zitten. Je kunt je al voorstellen wat er dan gebeurt op volle zee, wanneer je met hoge snelheid vaart en er veel wind is… Na een puur minuten is er niemand droog meer, overal zout, iedereen is echt kletsnat. Onze aankomst op Mykonos verliep niet echt onopgemerkt, een bende halfverdronken, uitgelaten jongeren die erg blij waren weer het  vasteland onder hun voeten te voelen. Als iedereen veilig en wel op de kade staat, krijgen we van de begeleiders elk een beetje geld om zelf een restaurantje uit te zoeken op dit pittoreske eilandje. We spreken weer af op het strandje, waar we allemaal nog een frisse duik nemen vooraleer we de grote boot nemen naar Tinos. Onze laatste avond op het eiland moeten we natuurlijk vieren, dus gaan we op zoek naar een geschikt cafeetje. Maar voor we iets vinden, worden we uitgenodigd in een dancing, eigenlijk zijn het de looks van Tina die de rest mee naar binnen krijgen, maar een gratis drankje slaan we nooit af. We zetten ons met z’n vieren gemakkelijk in de zeteltjes en krijgen een groenige cocktail voorgeschoteld, al na de eerste slok voel ik me kotsmisselijk, de hoeveelheid alcohol is voor mij zeker hoog genoeg om een alcoholvergiftiging te krijgen. Ik vraag de vriendelijke uitbater dus een cola, die tot mijn grote verbazing drie euro kost, gelukkig zijn mijn looks in het donker van de dancing beter dan overdag en krijg ik de cola ook gratis. Als we een bende jongens van onze groep zien voorbijlopen, roepen we hen vlug naar binnen. Het feestje kan nu echt beginnen en we dansen de dansvloer onveilig. Het binnenkomen van de jongens luidt ook het einde van de gratis drank in, de uitbater kijkt niet meer zo vriendelijk, maar dat kan ons niks schelen. Tot precies het allerlaatste moment voor we weer in het hotel moeten zijn, blijven we uit de bol gaan, maar gaan dan wel op tijd naar “huis”, morgen moeten we weer vroeg op.

 

Nu is het echt bijna gedaan, ’s morgens wagen we nog een laatste keer aan uitstap, een klein klooster op Tinos voor we vertrekken. We rijden er naartoe met de bus, maar we keren te voet terug. Geen gemakkelijke onderneming met onze gids mee, want weeral denkt hij een kortere weg te weten dwars over de heuvel in plaats van de weg te volgen. Deze tocht is zo mogelijk nog verschrikkelijker dan de vorige. Tina slaat haar voet over en kan bijna niet meer wandelen, een ander meisje krijgt een zware steen op haar hand en moet met een primitief verband verder wandelen. Na bijna twee uur strompelen, kruipen, springen en lopen zien we eindelijk de autoweg die naar het stadje leidt. Iedereen is zo opgelucht en inwendig regent het verwijten tegen de gids. Maar we laten het rusten, want we moeten nog inkopen doen voor de volgende dag, we zitten dan de hele tijd op de bus en vliegtuig, en krijgen we geen eten. Na het middageten nemen we de boot terug naar het vasteland. Tina krijgt het idee dat mijn kleed lijkt op een zwangerschapkleed, om dit te bewijzen trekt ze het aan en stopt ze er een handdoek onder. Het lijkt zo echt en het is zo grappig dat we het laten zitten. Alle mensen op straat kijken vreemd naar haar, ze ziet er wel ouder uit, maar zo oud nu ook weer niet. Wanneer we wachten op de boot, stoot er per ongeluk een vriendin tegen haar buik, een Griekse vrouw begint haar helemaal te verwijten en vraagt dan aan Tina of het een meisje of een jongen wordt. Alle mensen zijn zo vriendelijk voor haar, Tina schaamt zich dood en wij lachen ons te pletter. Nu durft ze die handdoek niet meer uit te halen, de mensen kijken al raar genoeg als ze een sigaretje rookt… die sigaret dooft ze dan ook maar vlug, want de starende blikken kan ze niet meer verdragen. Wij spelen ons toneeltje maar door en we vinden onszelf zo grappig, maar het is ook wel verschrikkelijk leuk…

 

Aangekomen in Pireus rijdt onze bus ons terug naar Kalamaki waar we deze laatste nacht blijven slapen. In Kalamaki logeert er ook een groep uit Antwerpen, samen hebben we een ongelooflijke laatste fuif. Sommige jongens en meisjes kunnen zich die nacht niet meer goed bedwingen naar de fles te grijpen en de nacht gaat nog lange tijd door, zelfs na bedtijd. Zwemmen in de zee, meisjes verleiden, door gangen sluipen en in anderen hun kamer komen, ja zelfs bedplassen wordt in dronken staat vergeven door de begeleiders. Doodmoe kruipen we ’s morgen op de bus. We zingen luid en veel, en komen vlug aan bij de luchthaven. De tijd lijkt steeds maar sneller te gaan en voor we het weten is het prachtige Griekse landschap veranderd in typisch Belgische landbouwgebieden met overvolle steden en vele grote wegen. Een beetje verdwaasd stappen we onze laatste bus op.

 

Er wordt druk naar huis ge-sms’st en in no time staan de drie kerktorens van Poperinge voor onze neus. Mijn moeder, oma en jongste zus wachten me op, als ik hun tranen zie, kan ik me even ook niet meer inhouden. Ik neem van iedereen lang afscheid en zet me in de auto. Nu ben ik echt terug thuis. Het is een heel raar gevoel om in Poperinge rond te rijden. Die avond is het groot feest bij mij thuis, ook voor oma’s verjaardag, dus dubbel feest. Mijn vriend komt ook voor het eerst, maar hij palmt hen allemaal onmiddellijk in. Wanneer we na het eten nog aan tafel blijven zitten, laat ik de anderen praten, ik luister naar mijn familie, mijn ouders, zussen, mijn vriend. Ik voel me geweldig op dat moment en kan nu echt zeggen dat ik gelukkig ben. Die nacht val ik in een heel lange, diepe, droomloze slaap. Home sweet home.

 

 

 

voor foto's: er staan er veel in mijn fotoalbum en ook op de schoolsite

                  http://www.sint-janscollege.be/reizen/griekenland/

 

 

 

Gisterenavond hadden we met het hele vijfde latijn een romeins maal, iedereen verkleed als romein(se) in een lokaal helemaal versierd als romeins huis. Om het écht te maken, moest ook iedereen een gedicht voordragen in het latijns of nederlands (ik heb er twee voorgedragen, ook eentje dat ik zelf heb geschreven, zie hieronder). Uiteindelijk werd er op basis van kledij een act ook een verkiezing houden van miss en mister Romana. U mag twee keer raden wie miss Romana is ;-)

 

foto's!

 

 

 

 Cena Romana

 

4 klassen der Latijnen

komen samen als Romeinen

 

om een maal te bereiden,

zonder koe of konijnen

 

we eten ook geen sla en rozijnen

en zeker geen vlees van zwijnen

 

we drinken echter wel vele soorten wijnen

zoals die echte Romeinen

 

onze kleren zijn zelfs satijnen

géén gordijnen

 

nu moet iedereen op het podium verschijnen

om iets voor te dragen van Catullus of andere Romeinen

 

maar mijn tijd is gekomen om hier te verdwijnen

het was nogal moeilijk om zoveel woorden te rijmen

 

zoveel woorden gelijk Romeinen

het was dan ook gewoon om te geinen…

 

 

Deze paasvakantie hebben we weer goed ingezet, met een feestje natuurlijk! Zaterdag 8 april huwt namelijk mijn lerares voordracht, samen met al haar leerlingen hebben we vrijdag een verrassingsfeestje gegeven voor haar. Wekenlang duurden de voorbereidingen. Eerst hadden we iedereen samen geroepen om een foto te nemen en die dan in een kader steken en te geven aan Barbara. Iedereen gaf een beetje geld om dat kader te kopen, de foto te laten drukken, een geweldige taart en een boekenbon te kopen. Ik weet nog steeds niet hoe iedereen het zo lang heeft kunnen verzwijgen voor haar, want ook alle kleine kindjes wisten er van…

 

 Maar vrijdag, om 18u, stond iedereen klaar op de binnenkoer van de muziekschool. Het thema was sprookjes en iedereen was dus verkleed. Met de hele bende slopen we toen naar ons klaslokaal waar Barbara op dat moment nog les aan het geven was, een paar zeer enthousiaste jongens bonsden hard op de deur. Een zeer geschrokken Barbara opende de deur, wat vlug veranderde in een verbaasd gezicht bij het zien van al die leerlingen als sprookjesfiguren, die maar bleven binnenstromen.

 

Toen iedereen er was, moest Barbara natuurlijk ook iets aan, daarvoor had ik mijn moeders trouwkleed mee, zij was nu eenmaal de bruid. Daarna gaven we haar cadeautjes, waar ze echt superblij mee was, vooral met de foto van ons. Maar de grootste verrassing moest nog komen. De vader van een van de leerlingen zou achter de taart gaan en ons dan opbellen als hij er was. Gespannen wachtten wij dus af. Uiteindelijk blinddoekten we Barbara en kwamen we binnen met de taart. Haar gezicht toen de blinddoek afging zal ik nooit meer vergeten, ze vond het fantastisch. En wij voelden ons allemaal geweldig om deel uit te maken van dit feestje waar iedereen, en vooral Barbara, een beetje gelukkiger door werd (Barbara was namelijk erg zenuwachtig de laatste weken…).

 

Het feestje ging nog even door, we aten taart, babbelden, zetten keihard Britney Spears op,… en de meesten vertrokken weer naar huis. Toen we nog maar met een paar over bleven, hadden we nog heel wat taart over, dus gingen we rond –verkleed!–  in de muziekschool en bibliotheek om taart uit te delen. Barbara heel trots iedereen vertellen waarom we er zo uitzagen en waarom ze taart kregen.

 

En zo eindigde ook dit en liep het feestje ten einde. Iedereen ging tevreden naar huis en ik moet zeggen, nog nooit in mijn leven heb ik op een avond zoveel mensen samen gelukkig gezien…

 

Het begon allemaal op een van de eerste vrijdagnamiddagen van dit schooljaar, mijn laatste uurtje van de week, Duits. Mevrouw D’haene deed ons een voorstel dat ze de voorbije week al aan verschillende klassen had gedaan. Of iemand zin had van haar de cha-cha-cha te leren om samen met de speelschaar te dansen op hun lenteconcert. De meesten lachten het idee weg, maar het bleef in mijn hoofd rondspoken.

 

Vorig jaar was er ten voordele van Ngozi ook een dansavond geweest met Frau D’haene en die was me erg goed bevallen. Nu, je moet weten dat ik eigenlijk helemaal niet kan dansen, maar met al haar ervaring en door ons enkel basisstapjes te leren, was iedereen er wild van. En zo begon ik met enkele mensen af te spreken. “Wil jij ook niet meedansen?” “Heb je al een partner?” “Ken je iemand die met mij zou willen dansen?”…

 

En zo startten we met vijf koppels onze eerste les op een donderdag na vier uur, toen waren we nog met vijf jongens en vijf meisjes. In het begin was het vooral leuk, we maakten veel plezier, maar na een tijdje kregen we door dat het Mevrouw menens was. De repetities werden zelfs verlengd met elke dinsdag en donderdagavond.Jammer genoeg gebeurden enkele ongelukjes en konden sommigen niet meer meedoen, met spijt in ons hart lieten we drie van onze mannen gaan. Natuurlijk vonden we niet zo gauw weer mannen en dus werden twee meisjes “omgebouwd” tot man. Nu het einde naderde was de opstelling eindelijk duidelijk, twee koppels van jongen-meisje (Brecht&Gaël en Frederik&Tine) en twee koppels meisje-meisje (Hanne&Tina en Sarah&Eva).

 

 

Wij oefenden ons kapot. Terwijl ik naar school fietste speelde het alombekende deuntje van “Volare” door mijn hoofd, tijdens het wandelen bleef ik steeds de maat horen (twee drie cha-cha-cha). Maar niet alles was gericht op het dansen, hevige discussies werden gevoerd over de kledij, het haar, de make-up, ja zelfs onze hele houding werd onder de loep genomen. In mijn geval dus: “kin en borst vooruit en wandelen als een man!”. Maar steeds bleef onze allerliefste danslerares ons verwennen, om toch maar niet te veel te vermageren van al dat dansen, had ze altijd wel een of ander pakje koekjes mee…

 

Maar na al die voorbereidingen kwam dé dag in zicht. Vrijdag 10 maart mochten we al eens “oefenen” voor de leerlingen van de eerste graad, zesde leerjaar en blo. Na nog enkele laatste aanwijzingen over het opkomen, en enkele vlinders te hebben onderdrukt gingen we het podium op. Twee keer hebben we die middag moeten dansen, wij vonden het heerlijk, de kinderen vonden ons fantastisch en de mensen van de speelschaar keken hun ogen uit.

 

Toch was dit enkel een opwarmertje, de volgende dag was er het échte lenteconcert. Om 18.30u stonden wij paraat aan de schoolpoort. Na een klein oponthoud en zoektocht naar de sleutel van onze kleedkamer, konden we ons toch vlug omkleden en schminken. De spieren werden nog even losgemaakt, er werd zenuwachtig gegiecheld en heel veel foto’s genomen. Toen was het al 20u, de leden van de speelschaar gingen op hun plaats zitten op het podium, wij in de zaal. “coppulo uno, duo, tria, quattor!” en zo schreden wij mannelijk én elegant het podium op, onze vrouwen vergezelden ons snel. We dansten alsof ons leven er vanaf ging, we hadden nog nooit zo goed gedanst én we maakten plezier. Ze vonden ons zelfs zó goed dat we nog een bisnummer mochten doen!

 

foto's: zie mijn foto-album en

http://www.sint-janscollege.be/speelschaar/

 

 

Nu heb ik het echt gehad! Op iedere zender in deze wereld bestaat er ergens wel een programma dat mensen, al dan niet ook hun huis, wil restylen. Natuurlijk volgens de normen van deze maatschappij. Wat is mooi? Wat is lelijk? Geen enkel meisje durft nog de straat op zonder cowboyboots. Ieder meisje staat met doodsangst in de ogen op de zo gevreesde weegschaal, want wat als ze ook maar een grammetje te veel zou wegen, als er maar een klein beetje vet bijgekomen zou zijn vandaag? Wat is dik? Als je kijkt naar actrices in films, op tv, modellen in gelijk welk magazine: iedereen moet in een maatje 32 kunnen. Zelfs mensen met maat 34 worden hier al dik genoemd, en niet in het minst door zichzelf. Ziet dan niemand in hoe wij worden gebrainwasht? Waar zal dit eindigen? Realityshows over diëten? Oh nee, die bestaan al! Ok, er zijn natuurlijk mensen die lijden aan obesitas, maar een meid van een meter vijfenzestig met vijfenzestig kilo is dat niet, verre van. De buiken blijven te slap, de dijen te vet, maar snapt niemand dan dat dit net het vrouwelijke is dat vroeger zo gevierd werd? Als elke vrouw een kont had als een fotomodel, werden er gewoon geen kinderen meer geboren. Vrouwen (en mannen) gebruik de spiegel terwijl je je wast, maar niet als vergrootglas voor je miniemste vetlaagjes. Kijk misschien eens verder dan je eigen vet…

Net een filmpje gekregen over ons lekkere scoutsweekend van vorige week...

De eerste beelden zijn van onze toffe leider wouter die zich helemaal uitleeft in het hakken, en daarna de dolle avonturen van een jongetje genaamd "fiey" die op datzelfde weekend onder andere door een venster (dat, wel te verstaan, niet open stond) gevallen is, met alle gevolgen vandien...

 

Hoe dan ook, een heerlijk scoutsweekend!

 

openen die link! http://users.telenet.be/diesel1/scoutsweekend.wmv

 

                                               

Meer info www.scouzone.be

 

 

 

update: fantastische avond, nacht, ochtend... pictures at ==> www.partyghost.be

 

 

Met grote vreugde kan ik u meedelen, zaterdagmiddag werd mijn familie een mensje rijker! Ik heb er een neefje bij!! Jasper werd geboren op zaterdag 21 januari om 14.07u, hij weegt nu bijna drie kilo en half en hij is de mooiste baby die er bestaat… Heel onze familie zat erg gespannen te wachten op zijn komst, vooral raden welk geslacht het zou zijn, want bijna heel onze familie bestaat uit meisjes, nog één neefje… Ook omdat hij het eerste kindje is van mijn nonkel en dat hij een beetje een achterkomertje is, hij is twaalf jaar jonger dan mijn moeder en negen dan mijn meter… Dus gaan wij nu iedere dag naar het ziekenhuis om champagne te drinken en zoveel mogelijk op de foto met het ventje te staan natuurlijk J (maar die staan op de camera van mijn nonkel, dus nog eventjes geduld…) Ik kon het weer niet laten en schreef hen een gedichtje... 

 

Je denkt dat het nooit gebeuren zal, maar

Als de dag toch aanbreekt,

Samen in blijde verwachting,

Prettig aftellen en

Eindelijk geboren.

Raadsel van het leven…

 

 

 

Het is donker en ik sta in mijn straat. Is het avond of nacht? Ik weet het niet. De straatlichten branden en ik wandel alleen naar een nieuwe wijk die langs de straat wordt gebouwd . Plots zie ik een vliegtuig, het staat in brand! Heel dicht bij de grond vliegt het langs. Dan crasht het in een pakhuis dat ze een straat verder verbouwen tot lofts en nu ook vuur heeft gevat . 

Dit alles gebeurt in doodse stilte, alsof ik in een stomme film zit. Ik sta stil en kijk gewoon hoe alles gebeurt, het lijkt me totaal niet vreemd of angstaanjagend. Een tractor komt uit het pakhuis, en daarop staat er nog een en daarop nog een en zo staan er in totaal vijf tractors op elkaar. Maar alleen de onderste staat in brand. De vlammen likken aan hongerig de andere tractors, maar er gebeurt niks. Hard rijdend komen ze op me af, ik sta nog altijd stil, kijkend, het doet me niks.

Ondertussen komt er een man aangewandeld. Een grote, heel erg hard blaffende hond trekt hem voort. Soms gromt de hond en kwijl druipt uit zijn bek die me dreigend aanstaart. Dit is het enige geluid dat ik tot nu toe hoorde, alles klinkt hol en het blaffen wordt akelig luid weerkaatst door de zwarte hemel. Nu ben ik wel bang en deins achteruit. Terwijl de tractors steeds vlugger op me af komen, nu met een donderend geraas en vreselijk gekraak van het vuur. Een moordmachine met maar één doel. Langzaam zet ik een paar passen achteruit, ik wil de hond niet laten schrikken. Grommend stapt hij vooruit. Dan stormen de tractors voorbij, heel vlug verdwijnen ze in de verte, me op het nippertje missend.

De man bedaart de hond en komt naar me toe. Hij zegt dat hij mijn leven gered heeft, zonder hem en zijn hond zou ik stil hebben blijven staan en dus verpletterd zijn door de tractors. Ik bedank hem vlug. Hij zegt dat dat niet genoeg is, hij moet 30 euro krijgen. Dat vind ik normaal, en we gaan naar mijn huis. Mijn vader staat net in de gang en ik doe het hele verhaal. Hij zegt dat hij natuurlijk 30 euro zal geven. Dan neemt hij zijn portefeuille en we gaan samen naar buiten. De man neemt zijn geld aan en gaat weer weg.

 

Het is donker en ik sta in mijn straat. Is het avond of nacht?

 

Time can bring you down
Time can bend your knee
Time can break your heart
Have you begging please
Begging please
...

 

 

Ik zit hier in mijn pyjama. Vanmiddag opgestaan om één uur. Te veel chocolade als ontbijt. Voor vieruurtje vijf kroketten.

 

Een dichte mist zit in mijn hoofd, alsof ik in een kamer zit waar de verwarming al een tijd veel te hoog staat. Misschien zijn mijn gedachten wazig door de tranen, misschien door de muziek. Ik denk nergens aan en laat me meevoeren, ver weg van hier. Dit is niet de plaats waar ik wil zijn. Maar waar wel? Ik heb er geen idee meer van.

 

Verward, verdwaasd, doelloos.

 

Ik zit erbij als een slonzig huisvrouw die je soms ziet in Amerikaanse films. Zo’n vrouw zonder werk, die leeft voor haar drie kinderen en haar man, die geen werk heeft buiten haar huishouden en daarom de hele dag door drinkt. De ironie, ik drink niet eens.

 

Mensen zijn moeilijke wezens. Hun gevoelens zijn ondoorgrondelijk, vooral als ze ze niet willen tonen. Vooral als ze opzettelijk die van anderen negeren. Voor vrouwen is het dan nog een tikkeltje erger. Iedere maand weer op die achtbaan van gevoelens die het donker nog zwartgalliger maakt, het droevige tot in het melodramatische drijft. En ik ben al zo’n theatraal mens.

 

Soms vraag ik mij echt af…

 

De ene dag kun je overlopen van geluk, je wil niet naar bed om dat gevoel zo lang mogelijk te rekken. Je lacht en je hebt zoveel plezier dat je niet eens meer weet hoe het vroeger nog geweest is. Je glimlach is een smeltend ijsje waar het geluk vanaf druipt. Maar dan zijn er ook nog dagen die je liefst in bed doorbrengt. Muziek is de hel, fotolijstjes moeten worden omgedraaid omdat de ogen in je rug branden. Het eten smaakt je niet meer, je vreet om die leegte te vullen, maar dat maakt alles nog erger. En daarna moet je kotsen.

 

Het leven is evenwichtig verdeeld in de eerste dagen en de laatste. Gelukkig zijn er ook normale dagen. Je staat op, je eet, je gaat naar school en meer niet, meer hoeft ook niet want na een top komt altijd een dal.

 

Na regen komt altijd zonneschijn...