No quise

No quise decirte nada.

Vi en tus ojos

Dos arbolitos locos.

De brisa, de risa y de oro.

Se meneaban.

No quise

No quise decirte nada.

In een meisjesoor

Nee, ik wou niet

Nee, ik wou je niets zeggen.

Ik zag in je ogen

Twee geke boompjes.

Van wind, van lach, van goud.

Ze wiegden heen en weer.

Nee, ik wou niet

Nee, ik wou je niets zeggen.

But little did the drowsy strawberry blond boy know that he would fall for her and love for ever…

Rood

Houden van

Rode jas

Groene trui

Lach-en

Zoen-en

Kusjes overal…

soms denk ik
dat ik denk

ik denk
denk ik
dat ik denk

ik denk dat ik jou wel graag zie…

I.

Ze zeggen dat mijn borsten te klein zijn. Ja…  Te klein…

Maar ja, ik vond dat nooit zo erg, ik bedoel, het is ook niet dat ze zo klein zijn hé. Toch? Justine Henin heeft toch ook kleine borsten? En Meg Ryan! En Gwyneth Paltrow! En zeker nog heel veel van die beroemde vrouwen.

Maar ik ben niet beroemd. En zij zeggen dat ik kleine borsten heb.

Ze zeggen ook dat ik te dik ben. Hierzo, aan mijn buik. Vet, vet, vet, overal vet! Zie! Ze zeggen ook dat ik een gigantische kont heb, en mijn billen vinden ze ook te dik en mijn benen ook. Alles eigenlijk…

Maar ja. Ik vond dat niet zo erg, maar zij zeggen dat, en ja. Als zij het zeggen. Dan ben ik dik é.

Ik ben dik.

II.

Is dat nu echt nodig?

Moet je daar nu echt elke keer weer over zagen en klagen? Altijd  weer opnieuw?

Pff. Was je een kleur, je was ‘Black&Dekker Rood’. Hehe.

Een lachje kan er ook al niet meer af zie ik. Jongens toch.

Wat zit je nu weer zo boos te kijken? Denk je dat het leuk is voor mij? Elke dag een gezicht te moeten bekijken als een stront?

Shit zeg, kijk je eigenlijk altijd zo? Want ik kan me niet inbeelden dat je baas dat erg leuk vindt, of kickt hij daar op misschien? Is het daarom dat hij je nog niet heeft ontslagen? Want, hoho, moest ik jouw baas zijn, amai, ik zou geen geen zo’n klager, geen zo’n vies geneuk, geen zo’n grote zaag moeten hebben.

Of bewaar je die blik speciaal voor mij?

Ja, dat is het hé? Jij denkt zeker dat ik dat aangenaam vind?

Alsjeblieft zeg, ik gooi mezelf - nee, ik duw jou nog liever onder een auto dan dit geklaag nog langer te moeten aanhoren.

Allez, geef toe. Het is toch echt niet nodig om over elk detail zo door te drammen? Het is niet nodig om twaalf uur per dag mijn oren af te zagen over ik weet niet wat voor onbelangrijke zaken. En het is zeker niet nodig om hier heel de tijd vies rond te lopen en te roepen en te stampen als een moordlustig kijkende olifant.

Jaja, ik weet het wel, je kijkt niet boos, je hebt pijn. Pijn aan je hoofd waarschijnlijk, door teveel werk en stress hé, en dat op jouw leeftijd… hum.

Nuja, ik klaag niet hoor, ik laat het allemaal wel over me heen gaan, vuur maar af! Het is niet erg, ik ben het ondertussen al gewend, ik kan het wel aan en ik onderga dat allemaal voor jou, omdat ik van je hou. Hehe.

Kom kom, het was maar om te lachen hé. Zeg!

Je hoeft nu niet zo koud te doen hé, koelkastje. Ik bedoel dat toch niet zo.

Liefje, luister. Kom eens hier, kom. Je weet toch dat ik je graag zie?

lap kem et wer geflikt
ik stak a hart wer zwaar in de fik
o schatje schatje lap
'touche' is wa gij denkt
en dat dees is veurbestemd
ik zen gen kind ni meer

wette wa 't probleem is me mij
ik droom nog altij
van prinsen die steigeren op een wit peird
ik bleit bij 'home and away'
ik zen echt een koei
zedde na nog ni mee(j)
echt, van mij is goe te late gaan
daar hemmekik een airreke van aan
o schatje schatje

refrein!

o jajajajajaja

o jajajajajaja

o jajajajajaja

lap, ik hem et toch wer geflikt
gespeld me a voete schatje
lap gij denkt dees is veurbeste-e-e-e-emd
ik zen gen kind ni meer.

Het is al laat
Veel te laat
Omdat het ons om hetzelfde gaat
hoeven wij niets meer te zeggen
Je zoent me zacht
Ik voel de kracht
Geluk is mooi als het naar je lacht
Niemand hoeft dat uit te leggen

Op mijn lippen ligt
wat jij me wilt zeggen

Nee, je hoeft niet naar huis vannacht
We hebben al zo lang gewacht
Want de nacht is het hart
Van een liefde die lacht
Nee, je hoeft niet naar huis vannacht
Het leven gaat al veel te snel voorbij
Dus blijf bij mij

Je gaat me voor
Het trapgat door
Je fluistert zachtjes in mijn linkeroor
Maar je hoeft me niets te zeggen
Want ieder woord
Dat verstoort
Mijn lichaam heeft jouw vraag al
lang gehoord
Niemand hoeft dat uit te leggen

Dus ik denk wat jij denkt
Zonder dat we het zeggen

Nee, je hoeft niet naar huis vannacht
We hebben al zo lang gewacht
Want de nacht is het hart
Van een liefde die lacht
Nee, je hoeft niet naar huis vannacht
Het leven gaat al veel te snel voorbij
Dus blijf bij mij
Nee, je hoeft niet naar huis

Je bent nog mooier
zoveel mooier dan ik ooit had gedacht
We laten ons vallen
Dieper dieper vallen
dit is het moment
waarop ik heb gewacht

Nee, je hoeft niet naar huis vannacht
Het leven gaat al veel te snel voorbij
Dus blijf bij mij
Nee, je hoeft niet naar huis

(Het is al laat, veel te laat
omdat het ons om hetzelfde gaat)
Nee, je hoeft niet naar huis
(Het is al laat, veel te laat
omdat het ons om hetzelfde gaat)
Nee, je hoeft niet naar huis

(Het is al laat, veel te laat
omdat het ons om hetzelfde gaat)
Nee, je hoeft niet naar huis

(Het is al laat, veel te laat
het is toch al veel te laat)

Nee, je hoeft niet naar huis

Nee

“I'm looking for love. Real love. Ridiculous, inconvenient, consuming, can't-live-without-each-other love.”

Carrie Bradshaw

Alleen zijn
is niet
het ergste,
maar 

samen zijn
met anderen,
lachen en leven
zonder jou. 

Jou moeten missen
is altijd
een beetje
Sterven.

In mijn veel te grote bed
lig ik te staren
naar het plafond

vingers, tenen en wilde haren
zoeken hun weg
naar eenzame kussens

zij vechten om
het mooiste lichaamsdeel
zij zoeken

maar vinden niet.

Ik knijp mijn ogen
heel hard dicht. 

Als ik niet kijk
is het er niet. 

Geen monsters
onder bed, 

geen reuzenhand
bij het gordijn, 

geen schaduw
in de kieren van de deur. 

Ik lig alleen in bed,
alleen. 

Alleen mijn hoofd
en ik.

’t Is niet zo lang geleden,
maar ’t lijkt een ver verleden.
Je bent nu wel getrouwd,
nog steeds een hart van goud.
Jij had in je ogen,
het bruin van wasbeer ogen.
Je hield zo van de scouts
en ook wel van de jins.
En bij de vergaderingen,
hield jij ook zo van zingen.
Daarom zingen wij dit lied
en vergeten we je niet.
Je bent heel lang gebleven
en hebt ons veel gegeven.
Het was echt goed raak,
je hebt een mooie smaak.
Je bent een goeiige wasbeer
en ook nog zo veel meer.
We vergeten je nooit,
merci voor al dat moois.
We hebben in ons leven
geen chiquere leider geweten
dan Wannes Dumelie,
omdam je zo gern zie!

Er zit een beest in mij, dat hoe dan ook naar buiten moet. Het monster stampt en gromt en klauwt, hij beukt zijn harde lijf tegen de wanden van mijn binnenste. Kloppende koppijn en een maagzweer krijg ik ervan. Het beest schreeuwt en gilt en beeft, hij laat een vervaarlijke rij tanden zien en hapt ermee, alsof hij me wil waarschuwen: "kom niet dichterbij!" Maar hij komt dichterbij, hij groeit vreselijk zodat ook mijn buik gaat opzwellen. Mijn hoofd lijkt dat van Violet Beauregarde wel, alleen zie ik nog niet blauw. 

Hoewel, onder mijn ogen ziet het wat zwart, maar dat is door mijn andere manie, insomnia. Een ander beest, een ander verhaal. 

"Wie ben je?" stampvoet het beest luidruchtig, alsof ik de indringer ben en niet hij. Maar een antwoord heb ik niet. Zachtjes wrijf ik over mijn buik, nee, de pijn zal niet weggaan en ook het monster niet, maar ik doe tenminste IETS. 

Iets Doen. Verschrikkelijke woorden, roepen beelden op van gemene dictators die dwingen tot arbeid. Maar ik zit stil of lig onrustig neer en presteer helemaal niks. De wereld draait ook wel zonder mij. Mijn monster doet genoeg voor mij. Als ik nu ook nog eens zou opstaan, valt de hele wereld uiteen.

Jouw zwijgen is oorverdovend
en rukt in al zijn vaart
mijn hart aan flarden. 

Enkel jouw hart bonst
nog luider
en alleen ik 

hoor
wat deze stilte
breekt.

Ik houd ervan wanneer je zwijgt, dan is het of je afwezig bent
en mij hoort uit de verte, en mijn stem raakt je niet aan.
Dan lijkt het of je ogen weggevlogen zijn
en of een kus je mond verzegeld heeft. 

Omdat alle dingen zijn vervuld van mijn ziel,
doem jij op uit de dingen, van mijn ziel vervuld.
Als vlinder van droomstof lijk je op mijn ziel
en lijk je op het woord ‘melancholie’. 

Ik houd ervan wanneer je zwijgt en als op afstand bent.
Dan is het net of je klaagt, een kirrende vlinder.
En je hoort me uit de verte, en mijn stem bereikt je niet:
sta mij toe te zwijgen met jouw stilte. 

Sta mij toe om ook tot je te spreken met je stilte,
helder als een lamp, eenvoudig als een ring.
Jij bent de nacht, verstild, bezaaid met sterren.
Jouw stilte lijkt van ster, zo ver en ongekunsteld. 

Ik houd ervan wanneer je zwijgt, dan is het net of je afwezig bent.
Afstandelijk en smartelijk alsof je was gestorven.
Dan reikt één enkel woord, één glimlach.
En ik ben blij, blij dat het niet zo is.